Nieuws


Speellijst Onder de Streep 2015-2016

De speellijst voor Onder de Streep voor seizoen 2015-2016 staat online. Jasper speelt onder andere in Aalsmeer, Alkmaar, Assen en Amsterdam. Maar uiteraard ook Waalwijk en Wadway. De optredens zijn te doorzoeken op speeldatum en via Google Maps. Wil je drie weken voordat Jasper bij jou in de buurt speelt een berichtje krijgen via email, meld je dan aan voor het Optreedalarm.

20 september: Schoon Schip op NPO3

UPDATE: Het schema op NPO3 is omgegooid en als gevolg daarvan wordt Schoon Schip niet op 4 oktober, maar zondag 20 september uitgezonden. Wel nog steeds om 22:30, direct na Zondag met Lubach.

Op 4 oktober, om 22:30 zendt de VARA een compilatie van 50 minuten uit Jasper’s tweede voorstelling Schoon Schip uit. Eerder werd Schoon Schip in z’n geheel uitgezonden in de nachtprogrammering als onderdeel van HumorTVop3. 4 oktober dus, dierendag. Dus als je hoort: ‘Dierendag’, denk dan ‘podiumbeest’, denk dan ‘Jasper van Kuijk’ en denk ’22:30, NPO3, Schoon Schip’.

Delft Fringe

Van 4 t/m 11 juni staat Jasper op het Delft Fringe Festival, met try-outs van zijn nieuwe programma Onder de Streep. Tijdens Delft Fringe wordt de hele binnenstad van Delft omgetoverd tot een podium. Zo speelt Jasper in een banketbakkerij, huiskamer, woonkamer, voorpoortaal en een theater:

4 juni (19:30 en 20:30) – Hotel Johannes Vermeer
5 juni (20:30 en 22:30) – Rietveld Theater
7 juni (15:00) – Koornmarkt 91
8 juni (19:30 en 20:30) – Bakker Suikerbuik
10 juni (20:30) – Bousquetfabriek Molenstraat
11 juni (21:30 en 22:30) – Noordeinde 18

Televisiepremière Schoon Schip

Jasper’s tweede avondvullende voorstelling, Schoon Schip, wordt zaterdag 30 mei om 0:20 uur in z’n geheel uitgezonden bij HumorTV op NPO3. Daarna is de voorstelling nog 10 dagen terug te kijken via Uitzending Gemist.

Onderstaand een voorproefje uit de voorstelling, waarin Jasper het Fyra-debacle samenvat.

Trailer De Regels Zijn Als Volgt

In mei speelt Jasper vier keer de liedvoorstelling De Regels Zijn Als Volgt in kleine theaters. Voor de ontwikkeling van deze voorstelling ontving hij het Stijgend Applaus Stipendium. Bij wijze van trailer is met volledige bezetting in de keuken van Jasper het nummer Mijn Kant Van De Stad opgenomen. De Regels Zijn Als Volgt is te zien van 3 t/m 9 mei in Den Haag, Rotterdam, Delft en Amsterdam.

Televisieregistratie Schoon Schip

Op zaterdag 4 april zal in Schouwburg Kunstmin in Dordrecht een televisieregistratie worden gemaakt van Jasper’s huidige voorstelling Schoon Schip. De voorstelling zal worden uitgezonden door het digitale themakanaal NPO HumorTV. Kaarten voor de voorstelling zijn te bestellen bij Schouwburg Kunstmin.

In het onderstaande filmpje is te zien hoe Jasper de registratie aan het voorbereiden is.

Column in De Volkskrant

Sommigen van u was het wellicht al opgevallen: de wekelijkse ‘zondagcolumn’ waar ik enige tijd geleden aan begon is stilgevallen. Dit komt door ‘ontwikkelingen’ op de achtergrond: vanaf zaterdag 7 februari heb ik een wekelijkse column in De Volkskrant. In het weekendkatern Sir Edmund zal ik onder de titel Hoe moeilijk kan het zijn? (te) moeilijke producten op de pijnbank leggen. Door de voorbereidingen daarvoor lukte het niet langer om elke week een (echt goede) column online te zetten. Dat zal ik de komende tijd ook helaas even niet meer doen. Ik wil nu even al mijn energie richten op de 400 woorden die ik van De Volkskrant krijgt.

DVD en stream van ’t Kan Nie Op

Jasper van Kuijk’s prijswinnende debuutvoorstelling ’t Kan Nie Op is nu te koop op DVD of als stream/download. De DVD bevat naast de avondvullende voorstelling ook een aantal extra’s waaronder een registratie van het half uur uit ’t Kan Nie Op waarmee Jasper in 2010 Cameretten won. Zie voor meer informatie onder Shop.

Stijgend Applaus Stipendium uitgereikt

Donderdag 2 oktober zijn tijdens een heerlijke editie van de Cabarestafette in de Kleine Komedie de twee Stijgend Applaus Stipendia van dit jaar uitgereikt, aan Jasper van Kuijk en De Partizanen. Het Stijgend Applaus Stipendium is bedoeld om cabarettalenten de kans te geven zich verder te ontwikkelen. Jasper zal het stipendium gebruiken voor het maken van een liedprogramma – met band – onder de titel De Regels Zijn Als Volgt. Het programma zal aan het eind van dit seizoen, van 3 t/m 9 mei, uitgevoerd zal worden in vier intieme theatertjes.

Wij geven nooit op. Nooit.

Het is de ochtend na de nacht. Ik probeer mijn zoontje van tweeëneenhalf uit te leggen wat er gisteren is gebeurd. “Het Nederlands elftal heeft gisteren verloren.” Hij denkt even na. “Oh. Maar ze hebben ook wel een beetje gewonnen toch?” Mijn eerste reactie is te zeggen dat dit het WK is en niet Henny Huisman’s Miniplaybackshow. Maar A: kent hij de Miniplaybackshow niet, en B: is het voordeel van kinderen van tweeëneenhalf dat ze de dingen vaak helderder zien dan kinderen van 38. ‘Ja,’ zeg ik, ‘Ik geloof het wel. Ze hebben ook een beetje gewonnen.’

Fanatieke voetbalanalisten, stopt u maar met lezen, want ik ben wat u wellicht terecht denigrerend noemt ‘een gelegenheidssupporter’. Ik voetbalde in mijn jeugd en keek op zondag met mijn vader naar Studio Sport. In een half uur zag je alles. Niet meer. Ik heb geen zin om mijn halve zondagavond op te offeren. En als Nederlandse teams in de Champion’s League speelden wilde ik nog wel eens kijken, maar om nou een legertje huurlingen met moeite de kwalificaties te zien overleven en ze dan te zien worstelen tegen een clubs met beter betaalde huurlingen en een miljard schuld bij de belastingdienst. Mwah.

Dat alles verandert bij mij als het Nederlands elftal speelt. Het mooie van landenvoetbal is dat je niks te kiezen hebt. Je kunt geen spelers kopen, hoogstens af en toe er eentje opportunistisch naturaliseren. En waar je in Deurne nog wel eens Ajaxfans vindt of in Lochem jochies met een Barcelonashirt zie je weinig Brazilianen die zeggen: “Ik ben niet voor Brazilië, ik ben voor Engeland.” Landenvoetbal is roeien met de riemen die je hebt om de eer van je land. En dan gaat het dus ergens over. En dat trekt mij, als het ergens over gaat. Dan zit ik in mijn retro ’74 Oranjeshirt op de bank, ik haal mijn voetbalkennis weer op, en ik schreeuw, raak gefrustreerd, juich.

Natuurlijk had ik graag een Nederlands elftal gezien dat wat vaker naar voren speelt in plaats van breed. Dat er wel in slaagt om een dichtgetimmerd middenveld te doorsnijden. Dat niet alleen niks weggeeft, maar ook iets meer binnen haalt. Maar god, wat ben ik van dit Nederlands elftal gaan houden. Meer dan van het team dat de finale tegen Spanje speelde. Toen keek ik met samengeknepen billen naar het schoffelwerk op het middenveld. Ik schaamde me een beetje. Iets wat je opzij zet als ze winnen, maar het zat me niet lekker. Ook dit WK werd er stevig verdedigd, maar het was – op de eerste twintig minuten tegen Spanje na – niet goor. Nederland heeft gisteren een halve finale verloren, maar mij volledig voor zich gewonnen. En volgens mij meer Nederlanders.

Zit er schoonheid in wilskracht? Ja. En als je mij niet gelooft, dan luister je wellicht naar The Guardian. ‘They were nerveless at the end of a match when a remorseless, relentless Arjen Robben had driven his side to do everything but score against a defiant Costa Rica side. But there was beauty and organisation in their determination…

Ik hou van de rushes van Robben. Van de meesterlijke goals van Van Persie, Depay en Fer. Van die veredelde eredivisieverdediging onder leiding van een Ron Vlaar die een nieuwe Jaap Stam bleek. Van hoe Messi geen poot aan de grond kreeg. Van de briljante ingevingen van Van Gaal. Ik hou van een Robben die in de pauze van de verlenging tegen Costa Rica het team toespreekt. Van de wil om te winnen. Van dat verwoestende schot van Sneijder. Van de bezieling. Van hoe Kuyt na de gewonnen penalty’s tegen Costa Rica in de camera schreeuwt: “Wij geven nooit op. Nooit.” Kippenvel. Dát is mijn Oranje.

Hallo generatie met frustraties over ’74 en ’78, het is klaar met het gezeik. Jullie hebben je Oranje gehad, nu is het tijd voor ons Oranje. Voor een Oranje dat – in welk systeem ze ook spelen – altijd alles geeft. En daar blijven jullie met je poten vanaf. Nu komt het gezeik natuurlijk weer, want ze hebben verloren. Terug naar je fort van cynisme, opportunisten en betweters. Want hoe dichtbij waren ze? Scheelde niks of tegen Costa Rica legt Sneijder er wel eentje in. Geen verlenging, geen penalty’s. Als. Als. Dat gaan we niet doen.

Na de verloren finale van 2010 zag ik de enige goeie verlies-inhaker die ooit gemaakt is. Een spot van Nike. ‘We kwamen zo dichtbij, om een ding te leren: als je alles geeft, verlies je niets.’ Het raakte me omdat het precies verwoordde hoe ik me toen voelde. Precies de juiste toon. Nike liet zien hoe ook een reclamespot mooi kan zijn. Ik heb het uiteindelijk verwerkt in mijn eerste voorstelling. Het werd mijn motto: ‘Als je alles geeft, verlies je niets.’ Wesley Sneijder zei het ook toen Oranje eruit vloog op het afgelopen EK. ‘We hebben alles gegeven.’ Toen was het niet waar. Nu wel.

Wat ik ga doen is mijn Oranjeshirt van gisteravond, dat verfrommeld in de hoek ligt, oppakken en het aantrekken. Want wij geven nooit op. Nooit.